Sorry, u moet JavaScript inschakelen om de website te mogen bezoeken.
-A A +A

Vijf jaar na de vrijmaking

Jaargang: 
2
Datum: 
17 sep. 2008
Nummer: 
32
Schrijver: 
Annie van der Linden
ID:
352

De vrijmaking. Alweer vijf jaar geleden. Het zijn vijf jaren geweest van vreugde, van moeiten, van verdriet en bovenal van dankbaarheid. Onder Gods leiding gaven steeds weer mensen gehoor aan de oproep tot terugkeer naar Gods woord. Daardoor kwamen er over het hele land kerken bij. We zagen dankbaar dat de kerken mochten groeien. En jij? Hoe stond jij tegenover de vrijmaking? Ging je mee omdat je ouders zich vrijmaakten of maakte je die keuze heel bewust mee? Waarom maakten we ons eigenlijk vrij? We kijken terug

Verval

Binnen de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt waren er, al een lange tijd, duidelijke tekenen van kerkelijk verval. Je hebt ze vast wel eens moeten doorlezen voor catechisatie of vereniging. Maar, wat is verval nu eigenlijk? En wat betekent het in dit verband? Kijk maar eens mee in het woordenboek. De betekenis van verval is onder andere: krachteloos maken, afnemen, verzwakken. Dat is precies wat er met Gods Woord gebeurt als er sprake is van kerkelijk verval. Gods woord wordt verzwakt. Er wordt schade aangericht aan Gods woord. Ja, en dat is ernstig. Lees maar mee in Openbaring 22:19

    en indien iemand afneemt van de woorden van het boek dezer profetie, God zal zijn deel afnemen van het geboomte des levens en van de heilige stad...

We zagen de afbreuk aan Gods woord ook binnen de GKv. Om enkele voorbeelden te noemen: het vierde gebod(over de rustdag) en het zevende gebod (over echtscheiding) werden niet meer beschouwd als goddelijk gebod. De preken werden steeds meer aangepast op degene die naar de preek moest luisteren. De tucht werd steeds minder toegepast en fout gebruikt. Zie je dat je al deze punten kunt terug leiden naar één punt? Dat punt is het verzwakken van Gods Woord. Stel jezelf maar eens de vraag: raken Gods woorden ooit uit de tijd? Als God ons geboden geeft, zouden die dan eeuwen later niet meer gelden? De tucht heeft als doel een zondaar te redden. Is het dan liefdevol om deze niet meer toe te passen? Het antwoord is NEE! Als we gaan twijfelen aan Gods eigen woorden, dan is het hek van de dam. Dan kan er steeds meer worden afgehaald van Gods Woord.

De synode van Zuidhorn

Vanuit de kerken kwamen er bezwaren tegen de duidelijke afval van Gods Woord. Er werd niet naar geluisterd. Integendeel, de kerken namen steeds meer afstand van Gods Woord. In 2002-2003 kwam de synode van Zuidhorn bijeen. Zij namen belangrijke besluiten op de punten van het vierde gebod, schriftkritiek, vernieuwingen in de liturgie enz. Bezwaren en verzoeken om de besluiten te herzien werden afgewezen.

Oproep tot reformatie

Er volgde een oproep tot reformatie. Er werd opgeroepen tot bekering, tot terugkeer naar Gods Woord en de belijdenis. Het is misschien goed als je deze oproep tot reformatie een keer leest. Je kunt hem vinden op internet. Ik citeer een klein gedeelte:

    Wij komen met deze oproep, nu de Generale Synode van Zuidhorn gesloten is en haar besluiten rechtskracht hebben. Niet uit behoudzucht of afzetten tegen de kerk, maar vanuit onze grote bezorgdheid en diep verdriet over het verval van Christus’ kerk.

De plaatselijke kerkenraden verwierpen deze oproep. De synodebesluiten werden wel geldig verklaard. Er moest een vrijmaking komen. Onder Gods leiding kwam die er in 2003/2004.

Opbouw

De vrijmaking was een feit geworden. Na een tijd gingen we verder als De Gereformeerde Kerken (hersteld). Er moest veel worden opgebouwd. In de beginperiode hadden we maar één dominee. Dankbaar mochten we zien dat God hem de kracht heeft gegeven om ons voor te gaan. Voor te gaan in een leven en luisteren naar Gods woord. Blijdschap was er toen we er een dominee bij kregen. Twee dominees voor elf kerken. Dat betekent dat er veel op ds. De Marie en ds. Van Gurp afkomt. Denk je in je gebed aan hen? Het is belangrijk dat wij voor hen bidden. Om kracht, om wijsheid. Dat we maar twee dominees hebben betekent ook dat er in de meeste gemeenten een preek wordt gelezen van een al overleden dominee. Dit zal voor de meesten van ons wennen zijn geweest. Misschien ben je er nog steeds niet aan gewend en verlang je naar een eigen dominee. Misschien vind je de preken wel niet actueel genoeg. Maar, mag ik je eens vragen? Hoe luister jij naar de preek? Luister je met in je achterhoofd de gedachte:” och, een oude preek met moeilijke woorden. Dat zal ik toch wel niet begrijpen. En, wat kan ik daar nu mee? Allemaal verleden tijd.” Als je met deze instelling luistert, zet dit dan uit je hoofd. Gods Woord is nog steeds actueel. De preken, daar kun je echt wat mee in je dagelijks leven. Gods Woord is immers van alle tijden.
Ook op de ambtsdragers en hun gezinnen komt veel af. Preken lezen, huisbezoek, synodes. Gedenk je ook hen in je gebed?

Jongeren

Ook wij als jongeren hebben veel om dankbaar voor te zijn. We mogen plaatselijk en landelijk bij elkaar komen. Om bijeen te zijn rondom Gods Woord. Om het nieuwe jaar te beginnen. Om te sporten. Om de catechisatielessen te volgen. Om een paar dagen gezellig met elkaar op kamp te gaan. Zien we nog dat ook deze dingen uit Gods hand komen? Dat Hij ons deze dagen geeft, als jeugd van de kerk. Op veel van deze dagen praten we als jongeren met elkaar over Gods Woord. Om zo meer en meer ons te verdiepen in Gods Woord. Want,

    de vreze des HEREN is het begin der kennis (Spr.1:7)

Twijfel en verdriet

Veel dankbaarheid en vreugde, zo zagen we net. Daartegenover staan ook verdriet en moeiten. Verdriet omdat we familieleden en vrienden achterlieten in de GKv. Er zijn scheuren ontstaan die niet meer te helen lijken. Het kan je aan het twijfelen brengen. Zijn we wel goed bezig? Zo’n kleine kerk, hoe moet dat goed gaan? Die twijfels zijn niet makkelijk. Ze blijven ons door het hoofd spoken. Ook nu nog. Ik kan je die twijfels niet afnemen. Breng het in je gebed voor onze Hemelse Vader. Hij zegt ook tot jou:

    Komt allen tot Mij, die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven. (Matth.11:28)

Laten we veel met onze familie en vrienden blijven praten. Nee, niet op een manier alsof wij hen wel even kunnen bekeren. Maar op een liefdevolle manier waarbij we Gods Woord als grond voor onze overtuiging nemen. Laten we hen ook tot voorbeeld zijn. Laat in je leven zien dat je meent wat je zegt.

Strijd

De satan loert op de kerk. Hij is er op uit de kerk te verscheuren en te vernietigen. Lees maar eens mee in de NGB art. 12:

    Uit alle macht loeren zij als moordenaars op de kerk en elk van haar leden, om alles door hun bedriegerijen te vernielen en te verwoesten.

Dit moeten we zeker in het oog houden. Sommigen hebben zich misschien vrijgemaakt met de gedachte: “nu geen strijd meer”. Maar niets is minder waar. We zullen moeten strijden tot het einde toe. Strijden, niet om het strijden. Maar strijden omdat we God willen dienen. Strijden om elkaar in liefde uitnemender te achten dan onszelf. Strijden om ons te voegen naar het gezag van de kerkenraad. Strijden om de bezwaren uit de gemeenten ook eerlijk en goed te behandelen. En in welke gemeente zijn er geen moeiten of zorgen over de gang van zaken? We moeten ook strijden tegen ons eigen vlees om te kiezen voor de HERE, in plaats voor familie- of vriendschapsbanden. God zelf heeft ons daarbij de geestelijke wapenrusting gegeven. Laten we bij dit alles blijven bidden. Bidden of de HERE zijn Kerk nog wil doen groeien. Maar ook bidden of de HERE zijn kerken wil bewaren. Houd daarbij in gedachten dat wij aanleiding kunnen zijn voor de buitenwereld om Gods kerkvergaderend werk te bespotten. Niet wij worden bespot, maar de HERE zelf wordt bespot! Denk daaraan! We hebben een vrijmaking gehad. Dat betekent niet het eind van de wedloop van het geloof. Nee, het is eerder een nieuw begin. Een nieuw begin om ons van harte voor te nemen om voortaan uit de belofte van Gods verbond te leven. Om ons gehoorzaam te voegen naar Zijn Woord.

Vertrouwen

Er zullen strijd en moeiten blijven. Maar onze God houdt alles in zijn hand. Dat mag ons troost geven. Het maakt dat wij niet bang hoeven te zijn voor de toekomst. God zelf zal zijn kerk in stand houden. Ik wil afsluiten met de bekende woorden: God heeft ons geen rustige reis belooft maar wel een behouden aankomst! Laten we zo vol vertrouwen de toekomst in gaan.