Sorry, u moet JavaScript inschakelen om de website te mogen bezoeken.
-A A +A

Richting

Jaargang: 
5
Datum: 
16 mrt. 2011
Nummer: 
10
Schrijver: 
T.L. Bruinius
ID:
836
Rubriek: 

We beleven op politiek gebied spannende tijden. Tenminste ....... Men zegt ons dat het spannend is. En die spanning is opgeroepen door de uitslag van de verkiezingen voor de Provinciale Staten.

Onzeker

Daar zijn belangwekkende dingen gebeurd. Allereerst is daar het feit dat die verkiezingen helemaal in het teken stonden van de landelijke politiek. Meer dan ooit tevoren. Arme politici die aandacht vroegen voor provinciale thema’s.
En vervolgens de uitslag. Winst voor de VVD, de PVV en D’66. Ernstig verlies, net als bij de laatste Tweede-Kamer-verkiezingen, voor het CDA. Ook een teruggang voor de CU (ChristenUnie).
Statenleden kiezen de leden van de Eerste Kamer. Op grond van de verkiezingsuitslag lijkt het er dan ook inderdaad erg spannend voor te staan. Het zou zo maar kunnen dat van de 75 zetels die in de Eerste Kamer zijn te verdelen er 37 naar de regeringspartijen en de PVV gaan, eveneens 37 naar de oppositie (bijna alle andere partijen) en 1 zetel voor de SGP. Maar zeker is dat nog allerminst. Er zijn in de provincies politieke groeperingen die landelijk niet vertegenwoordigd zijn maar wel een zetel hebben behaald in hun Provinciale Staten. Hoe gaan die mensen straks stemmen? Ook zijn er hier en daar stemmen “over”. Sommige partijen in de provincies hebben meer stemmen dan ze nodig hebben voor een aantal zetels in de Eerste Kamer, maar niet genoeg voor nog een eigen zetel erbij. Ze kunnen hun stem “weggeven” en zo de regeringspartijen, de oppositie of misschien zelfs de SGP aan een extra zetel helpen. En dat is dan weer van groot belang voor de gang van zaken straks in Den Haag. Voor het wel of niet doorgaan van de regeringsplannen.
De vraag naar de macht in de Staten-Generaal blijft zo nog onzeker tot 23 mei, de datum waarop de Statenleden hun stem kunnen uitbrengen voor de Eerste Kamer.

Duiden

Onmiddellijk na de verkiezingen begon het grote “duiden”. Duiden betekent uitleggen, verklaren, aangeven in welke richting iets wijst. Alle zenders en alle dagbladen lieten politici, politieke analisten en wetenschappers aan het woord om ons te vertellen wat dit nu allemaal betekent. Daarbij ging het in hoofdzaak eigenlijk maar over één vraag: wie krijgt straks de meerderheid in de Eerste Kamer? De regeringspartijen of de oppositie? Of blijft het een gelijke stand? En, daarmee samenhangend, wat zal dan de positie zijn van de SGP, die zich (gelukkig!) niet laat indelen bij het regeringskamp of de oppositiepartijen? M.a.w. wie krijgen straks meer macht, wie verliezen aan macht?
We kunnen dat allemaal aan ons voorbij laten gaan. Onder het motto: het raakt mij niet. Een eigen partij waar ik lid van kan zijn en waarvoor ik mij kan inzetten is er niet. En of je nu van de kat of van de hond gebeten wordt .....Als ik maar mijn dagelijkse leven en mijn kerkelijke leven ongestoord kan leiden.
Maar als christenen moeten we ons zo toch niet opstellen. Dat zou gaan in de richting van doperse wereldmijding. Nee, wij hebben ook in een bepaalde zin de Bijbelse opdracht om te “duiden”. Om na te gaan welke richting belangrijke gebeurtenissen aanwijzen. Dat heeft de Here Christus ons o.a. geleerd in Matteüs 24: 32 en 33; de belangrijke les van de uitspruitende vijgeboom.

Macht

Zoals gezegd, het lijkt wel of het in de analyses alleen maar gaat om de vraag naar de macht. Dat hebben politici en media zelf veroorzaakt. Door de manier waarop de landelijke politiek de provinciale verkiezingen geannexeerd heeft. Door de verkiezingsdoelen die gesteld werden: kies voor ruimte voor de plannen van het kabinet òf kies voor de macht om deze regering onmogelijk te maken. Door helemaal voorbij te gaan aan de heel andere rol van de Eerste Kamer en die te politiseren. Het geheel kunnen we waarderen als een stuk verloedering van de Nederlandse politieke cultuur. Het gaat allang niet meer om samen een goede regering van het land mogelijk te maken, met wijze en rechtvaardige wetgeving. Maar het gaat om het doordrukken van eigen inzichten. Met als uiteindelijk doel het vergoten van de welvaart en streven naar duurzaamheid om die zelfde welvaart ook voor toekomstige generaties te behouden. Rechtsom, met een sterke nadruk op de kracht van de individuele mens, of linksom, met de nadruk op de loyaliteit van mensen onderling in de samenleving.
In beide gevallen gaat het om de mens. Om welzijn en veel materiële middelen voor de mens. Om meer bezit te krijgen. Of, als dat niet zomaar gaat, bezit anders te verdelen. Om tenslotte een maatschappij te creëren in Nederland met nog meer mogelijkheden voor genot en bevrediging.
Hoe gaan we daarvoor zorgen? Rechtsom of linksom? Wie krijgt de meeste macht voor de komende jaren?
Als we zo naar de verkiezingsuitslag kijken, dan kunnen we vaststellen dat het in de grond van de zaak dan toch niet zoveel uitmaakt of het nu rechts is of links die het land bestuurt. Liberalen en socialisten hebben de zelfde revolutionaire wortel. En, ook al kiezen ze een andere weg, beide willen uitkomen bij, om het in Bijbelse woorden te zeggen, het nieuwe paradijs op aarde. De stad van de mens.

Gods recht

De rechtse en linkse niet-christelijke partijen streven dus ten diepste alle het zelfde na. Het moet weer worden zoals in de dagen van Noach. (Matteüs 24: 37-39).
Maar met die constatering zijn we er nog niet. Daarmee is onze “duiding” nog niet klaar. We moeten nog wat verder kijken.
Overheden staan in dienst van de HERE. Of ze dat nu geloven of niet. Overheden hebben de roeping om Gods recht op aarde uit te oefenen. Om te zorgen voor vrede, recht en gerechtigheid naar de normen die de HERE heeft gegeven in Zijn Woord. Naar het voorbeeld van Psalm 72.
Ten diepste horen ze zichtbaar te maken dat de HERE regeert.
Echt christelijke politiek, gereformeerde politiek, richt zich daar dan ook op. Door te wijzen op de geboden van de HERE. Door te wijzen op de aanwezigheid van de HERE. Door te wijzen naar de plaats waar Hij te vinden is. Door te wijzen naar Zijn Kerk. Door te streven naar de doorwerking van Gods recht in de samenleving. Door helder weerstand te bieden aan het verwijderen van Bijbelse normen en waarden uit de samenleving.

Als we zo naar de verkiezingsuitslagen kijken moeten we opnieuw vaststellen dat ook die, in de praktijk bij het CDA en ook bij de CU zeer sterk verwaterde christelijke politiek weer een flinke veer heeft moeten laten. En dan zijn we toch, ondanks die verwatering, echt niet blij met het grote verlies van het CDA, nu voor de tweede achtereenvolgende keer. Verbaasd zijn we ook niet. Wanneer de kerken leeglopen, wanneer het geloof verdwijnt, dan verdwijnt onherroepelijk ook de band aan een christelijke partij. Dan gaan mensen kiezen voor zichzelf. Dat is ook de diepste oorzaak van de ineenstorting van het CDA.
Maar het geeft ons geen vreugde. Want ondanks alles bood het CDA nog weerstand tegen het uitbannen van alles wat christelijk is in ons land. Ondanks alles was het CDA nog gevoelig voor de stem van CU en SGP. Vaak had het CDA nog een remmende werking op extreme anti-christelijke bewegingen links en rechts in de politiek.
Die weerhoudende kracht is nu zeer sterk verminderd. Dat is verlies.
Om de zelfde reden kunnen we ook niet blij zijn met het verlies van de CU. Jazeker, een partij nog met meer christelijke inhoud dan het CDA. Maar eveneens een partij die helaas langzaam maar zeker van zijn Bijbelse wortels losraakt en zijn politieke roeping niet meer waar maakt.
Eveneens om die zelfde reden zou het ook te betreuren zijn als de SGP zijn tweede zetel in de Eerste Kamer, ondanks stemmenwinst, toch kwijt zou raken. De enige partij, met alle bezwaren die we kunnen aanvoeren tegen interkerkelijkheid, vrouwenstandpunt en denken over theocratie, toch nog indringend wijst op het recht van onze God in het staatkundig leven.

Richting

We moeten nu nog een laag dieper bij ons duiden. Want nu moet ook de vraag aan de orde komen: wat betekent dit voor het werk van de Here? En voor de kerk van de Here? Alle regeringswerk, alle politiek, ook die kleine zaken in dat kleine landje Nederland, hebben, zo weten we uit de Schriften, een plaats in Gods werk. Gods werk naar de volmaking van Zijn Kerk. Gods werk naar de Jongste Dag. Naar de herschepping van alle dingen. Gods werk om te bouwen Zijn Stad, het Nieuwe Jeruzalem. Welke richting wijzen de verkiezingsuitslagen in dat licht nu aan?

Daar kunnen we op twee manieren over spreken. We kunnen zeggen: de “christelijke” invloed in de Nederlandse samenleving is weer minder geworden. Naar de stem van de HERE wordt alweer steeds minder geluisterd. De ontchristelijking van Nederland neemt steeds grotere vormen aan. We zien langzaam maar zeker steeds scherper de contouren van de grote boycot zichtbaar worden. (Openbaring 12: 16 en 17). Dat is waar. We zouden kunnen zeggen: dat is de negatieve duiding van de gebeurtenissen.
Zo, op die manier, deze verkiezingsuitslag, op die manier vele gebeurtenissen in politiek en maatschappij te duiden, geeft geen blijdschap.

Het kan ook positief. Het móet ook positief. De les van de vijgeboom ís positief! Als we zien dat anti-christelijke politiek steeds meer de overhand krijgt, dan zegt dat ons dat onze Here Jezus Christus, onze Koning, in aantocht is! Hoe moeilijker het wordt voor christenen, hoe dichter bij de dag van Zijn Wederkomst is.

Blijdschap

Welke richting zien we dan in de laatste verkiezingsuitslagen? Dat Koning Christus bezig is Zijn volk te verzamelen. Dat Koning Christus bezig is met de voorbereiding van de Jongste Dag. Dat Koning Christus in alle afbraak en anti-christelijkheid het kwaad nog weerhoudt totdat Zijn werk voltooid is en onze Vader in de Hemel het sein geeft voor de dag van het oordeel en de herschepping van alle dingen.
Dat maakt al die andere zaken, waarvan het ook goed is dat we die overdenken, toch minder belangrijk.
Welke richting zien we? De weg naar de nieuwe Hemel en de nieuwe aarde.
Kijk, daarom moeten we de politiek en de maatschappelijke verandering niet negeren. Dan lopen we gevaar dat we te kort doen aan de boodschap van Matteüs 24. Dan schieten we misschien tekort in dankbaarheid en blijdschap in de Here.
Want het zien van de richting sterkt ons geloof en vertrouwen. Het geeft ons juist wel dankbaarheid en blijdschap. Blijdschap die de zorg en de teleurstelling mag en moet overheersen.
Moeilijk, als je naar verkiezingsuitslagen kijkt? In een klein landje? In een wereld die beheerst lijkt door het kwaad?
Ja, het is vaak niet het eerste gevoel dat bij ons optreedt. Maar het kan wel. Als we maar zien en duiden in geloof. We kunnen blij zijn. Niet vanwege het verlies. Wel omdat we daarin onze God zien werken. Met haast! Naar zijn Raadsplan.
Dan komt het goed.
Dan ís het goed.
De verkiezingsuitslag? Een heel klein uitspruitend blaadje aan de vijgeboom.
De zomer komt!