Sorry, u moet JavaScript inschakelen om de website te mogen bezoeken.
-A A +A

Erf en Einder 168

Jaargang: 
1
Datum: 
24 jan. 2007
Nummer: 
3
Schrijver: 
H.P. de Roos
ID:
10
Rubriek: 



Verwachting

Het heden vergelijken met ’t verleden: het kan niet anders dan een nuttige bezigheid zijn. Immers: de dichtregels van Bilderdijk: ‘In ’t verleden ligt het heden, in het nu wat worden zal’, mogen een oud cliché heten, versleten zijn zij nog lang niet. Het heden bouwt op het verleden en draagt derhalve alle kenmerken daarvan. De historie wordt nog wel eens herhaald, maar altijd in een sterkere weergave. Wat vandaag gebeurt, heeft al eens eerder plaats gevonden, maar in mindere mate. De geschiedenis is geen cirkel, hoogstens is er een spiraalgang op te merken, maar altijd gaat zij voort naar haar door God bepaalde eindpunt.
Het is ruim 80 jaar geleden dat K. Schilder constateerde dat de mens van de 20e eeuw zijn tegenstellingen had en wilde overwinnen. Aan de ene kant was er de neiging tot gemeenschap, aan de andere kant de dreiging van de specialisering. Het was de Volkenbond tegenover de partijvorming, die verder opsplitste in wat een Nederlands volkslied noemde: ‘eigen meester, niemands knecht’. Zie nu, 80 jaar later, diezelfde maatschappij opnieuw. De Europese gedachte moge dan een tegenslag hebben geïncasseerd door de afwijzing van de Europese grondwet, de monetaire eenheid smeedde dit werelddeel economisch samen. Nog steeds worden er naties aan deze unie vastgelast. Maar daarentegen is de individualisering krachtiger dan ooit, uitkomend in haar exponenten van vrijheid van meningsuiting en liquidatie van tegenstanders. En de verkiezingen in november wezen uit dat het volk is opgeschoven van het midden naar de buitenkant, van het sociale plein van consensus en compromis naar de individualistische buitenwijken van extreme eenmans- en andere kleine fracties. De geweldenarij is toegenomen; alle verschijnselen komen weer een stap dichterbij hun voleinding.
Het vorig jaar moge dan nu ‘oud’ heten en 2007 ‘nieuw’, het oude is nog niet voorbijgegaan en het nieuwe is nog niet gekomen. De ‘nieuwe schepping’, waarvan 2 Korinthe 5:17 spreekt, moge dan in Gods Koninkrijk, dus binnen de kerk al gelden, de wereld is nog verre van daar.
En dus zullen wij ook weer in dit reeds lopende jaar uitzien naar die nieuwe eeuw, waarvan de contouren zichtbaar worden in de gebeurtenissen van deze eeuw, mits wij ze zien in het licht van de Schriften.

Onderhandelen

De keiharde en in veel gevallen weinig waardige of zelfs waardevolle verkiezingscampagne diende na Nieuwjaar haar rekening in. In plaats van in het geriefelijke regeringsgebouw zakelijk rond de tafel te gaan zitten om een kabinet te ontwerpen vanuit gezamenlijke standpunten, moest er allereerst een binnenkamertje worden gezocht in ’s lands vergaderzalen omdat, zoals het persbericht luidde:

    Balkenende en Bos elkaar de afgelopen jaren en tijdens de verkiezingscampagne regelmatig in de haren zijn gevlogen.

Als overheidspersonen, die toch een voorbeeld zijn voor het volk, elkaar niet ontzien, zodat ze elkaar tenslotte niet meer kunnen luchten of zien, is het dan een wonder dat het geweld op pad en weg de ronde doet? Men moet dan binnenskamers eerst elkaars haren kammen, die men tegen de draad in heeft gestreken, aleer een regeringsverklaring kan worden opgesteld. Het doet het aanzien van de overheid geen goed. Want als men niet boven de gebeurtenissen kan staan, hoe zal men dan boven de partijen – wat meer is: boven het volk staan?
En zo trok men in zijn naïeve onbekendheid met de methoden van de pers naar de bossen van Beetsterzwaag, alwaar zij na een dag reeds werden opgespoord. Want de regel van Auguste Dupin, de door Edgar Allen Poe ontworpen speurder, dat een brief het best kan worden verborgen in een brievenmap, gaat in de 21e eeuw niet meer op. Balken(ende) verbergt men niet meer tussen ’t hout en Bos niet meer in een bos.
Aldus het ridicule avontuur van de kabinetsformatie.

Leven of dood

Maar in de bossen van Beetsterzwaag zal wel de vraag worden beantwoord of Nederland in de naaste toekomst weer een regering zal krijgen, die God eert en mensen zal ontzien, van de ongeboren mensen tot wanhopige allochtonen. Of de gedroste christen Bos de essentie van de regeringsverklaring zal dicteren of dat hij bakzeil zal moeten halen tegen iemand uit het Christen Democratisch Appel en de bijstand van de ChristenUnie. Want tussen hardnekkigheid en standvastigheid loopt maar een dunne lijn. Het is een kwestie van leven of dood voor Nederland.

Demotivatie

Een nieuw woord in het maatschappelijk verkeer is: demotie. Er is nogal wat commotie ontstaan rondom het begrip dat daarachter schuilt: oudere en dus ervaren werknemers langer in dienst houden tegen een lager loon. Dat de vakbonden hier furieus tegen zijn, terwijl ondernemers zich in de handen wrijven is zelfs voor de maatschappelijk ongeschoolde een zeer goed te begrijpen teken van een nieuw punt in de strijd om de rijken rijker en de armen armer te maken. Het is eigenlijk vervroegd pensioen met toch de plicht tot werken. Terwijl de werkgever eenzelfde kracht opeens minder behoeft te betalen, is zijn werkervaring nog dezelfde. Alle nadruk te leggen op zijn ouder worden en die eigenschap gelijkstellen met minder capaciteiten hebben, is een drogreden. Evenals “inkomen inleveren tegen minder werkdruk en stress”. En gij geleuft het. In een onderneming blijft de werkdruk namelijk altijd dezelfde. Mensen boven de 60 jaar presteren niet veel minder dan iemand van tien jaar jonger en hebben meer ervaring en vooral: binding aan hun baan. En dus wordt van hen hetzelfde geëist. Mopperaars blijven er natuurlijk altijd, maar zijn in de minderheid.
Het uiteindelijke resultaat zou daarom wel eens in het nadeel van ‘de baas’ kunnen uitvallen, want het psychologisch effect – dat (nog) niet is ingecalculeerd – is: minder loon, dus minder waard, dus minder belang bij het werk. En die demotivatie zal tenslotte het hele plan in duigen doen vallen.