Sorry, u moet JavaScript inschakelen om de website te mogen bezoeken.
-A A +A

Altijd dankbaar

Jaargang: 
7
Datum: 
06 nov. 2013
Nummer: 
43
Schrijver: 
T.L. Bruinius
ID:
1260
Rubriek: 


Grote werkloosheid. Faillissementen. Mensen in de WW en de bijstand. Prijsverhogingen. Slechte huizenmarkt. Geen kijk op verbetering op korte termijn. Integendeel, de komende jaren zullen we merken dat er bezuinigd moet worden. Ook onder ons zitten broeders werkloos thuis. Of moeten ze ander werk aannemen dan dat waarvoor ze zijn opgeleid en waarin ze plezier hebben. Er zijn ook onder ons gezinnen waar de zorgen toenemen. Waar hulp nodig is of wordt.Daarnaast de beperking van onze vrijheden. Van christelijke maar ook van burgerlijke vrijheden. Een lintje verdiend? Ja, maar als je tegen het homohuwelijk bent, moet dat maar niet worden toegekend. Overtreding van de euthanasiewet? Foei! Maar je krijgt geen straf. Trouwe christenen kunnen geen ambtenaar van de burgerlijke stand meer zijn. Nog wel burgemeester? Hoe lang nog? Sommige functies in de zorg kunnen niet meer vervuld worden door gelovige mensen. De zondagsrust gaat eraan. Politici volgen de waan van de dag en spelen machtsspelletjes.Al onze gegevens worden opgeslagen. Medisch, financieel, ons koopgedrag. Een groot deel van de overheid is alleen nog digitaal bereikbaar. We worden gefilmd en onze mail wordt bekeken.Ja, op materieel gebied gaat het achteruit en velen voelen dat pijnlijk. Op geestelijk gebied zien we de grote boycot steeds dichterbij komen.En dan dankdag. Dankdag 2013.In Nederland.

Danken?

Danken. Danken voor gewas en arbeid. Danken voor ons levensonderhoud en voor het werk dat we mochten doen. Danken voor al onze dagelijkse bezigheden en voor alle gaven die we van de HERE kregen in het afgelopen seizoen.

Danken?

Oprecht en hartelijk de HERE danken?

Maar als we nu ons werk zijn kwijtgeraakt?

Maar als we nu moeite hebben omdat we niet willen werken op zondag?

Maar als we nu grote zorgen hebben over ons levens-onderhoud?

Maar als we nu de ellende van de wereld ook steeds meer aan den lijve ondervinden, in ziekte, lichamelijk en geestelijk?

Maar als we zien en ervaren dat het leven steeds chaotischer en harder en goddelozer wordt?

Maar als we er tegenaan lopen dat het ook in de kerk, naar de mens gesproken, niet alles is?

Als het ons in alles goed gaat, is danken niet moeilijk. Maar wie van ons kan zeggen dat alles goed gaat en dat er geen zorgen zijn?

Altijd dankbaar?

De eerste christenen wisten ook van moeilijke tijden. Toen Paulus rondtrok om het Evangelie te prediken, ging het op veel plaatsen economisch goed. Maar christenen hadden daar niet altijd deel aan. Hoe heeft Paulus zelf niet geleden onder armoede en gebrek, honger en kou! Maar ook de gelovigen op verschillende plaatsen hadden het moeilijk. Door discriminatie en vervolging. Maar ook door interne ruzies en door dwaalleraars. En door de strijd van de antithese. Ook toen waren er gezondheidsproblemen. En grote verschillen tussen rijk en arm. Ongetwijfeld zal er ook in die tijd voor de gelovigen veel te klagen zijn geweest.

Toch lezen we nergens in de Bijbel dat je dan niet hoeft te danken. Integendeel! We lezen wel over vermaningen en bemoedigingen om vol te houden. Om standvastig te zijn en volhardend. Om altijd, ja, àltijd te leven in vreugde en dankbaarheid!

Dankt te allen tijde in de naam van onze Here Jezus Christus God, de Vader, voor alles, (Ef. 5:20). Verblijdt u te allen tijde, bidt zonder ophouden, dankt onder alles, want dat is de wil Gods in Christus Jezus ten opzichte van u. (1 Tessalonicenzen 5:16-18).

Waar gaat het om?

Kàn dat? Altijd dankbaar en blij leven? Als het met je bedrijf slecht gaat? Als je je werk kwijt bent en elke eurocent moet omdraaien? Als je een ongeneeslijke ziekte hebt?

Moeilijk. Heel erg moeilijk. Je levensvreugde gaat zomaar deuken vertonen. En dan? Wat moeten we dan met bovenstaande Bijbelwoorden?

Het is maar hoe je kijkt. Ook dat leert Gods Woord ons. Gelukkig!

Kijk je naar beneden of naar boven? Kijk je naar jezelf of naar Christus? Kijk je naar de wereld om je heen of naar het Koninkrijk van God?

Kijk je naar deze bedeling of naar de toekomstige?

Dat is de vraag: waar gaat het om?

Als we weten waar het echt om gaat, ja, dan kunnen die Bijbelse opwekkingen, met hulp van de Heilige Geest, waarheid worden in ons leven.

Christus

Een van die Schriftplaatsen waar de Here ons leert waar het om gaat is Kolossenzen 3:15-17: En de vrede van Christus, tot welke gij immers in één lichaam geroepen zijt, regere in uw harten; en weest dankbaar.

Het woord van Christus wone rijkelijk in u, zodat gij in alle wijsheid elkander leert en terechtwijst en met psalmen, lofzangen en geestelijke liederen zingende, Gode dank brengt in uw harten. En al wat gij doet met woord of werk, doet het alles in de naam des Heren Jezus, God, de Vader, dankende door Hem!

Christus!

Zien op Christus. Dat maakt alle verschil.

We hebben Christus leren kennen. De Here schonk ons geloof. In alle dingen van ons leven moeten we in geloof kijken naar Christus. Zijn vrede moet onze harten regeren. Moet bovenaan staan in ons leven. Moet ons beheersen. De vrede van Christus, dat is zijn verlossingswerk. Het wegdragen van al onze zonden. Het banen van de weg naar het nieuwe, volmaakte leven. Al zijn weldaden iedere dag.

Daar gaat het om.

Woord

Onze Here Christus schonk ons zijn Woord. En als we geloven, dan moeten we daarmee aan het werk. Luisteren naar de preek. Lezen in de Bijbel. Studeren. Elkaar leren en bemoedigen en vermanen. Om steeds samen de Here te loven en te danken. Om altijd God in ons hart dank te brengen.

Dat kan toch ook niet anders?

Als we gelovig zien wat de vrede van Christus is, en als we daarop ons leven richten, dan moeten we wel danken. Dat is heel gewoon onze roeping. Dan móeten we de Here lof en eer en dank geven.

Dan móet die dank en die blijdschap over ons leven heersen.

Dan moet alles wat we in ons leven doen, gedaan worden in de Naam van onze Here Christus.

Ons werk.

Ons schoolleven.

Ons gezinsleven.

Ons solliciteren.

Ons schikken naar de wetten en regelingen van ons land.

Ons gebruikmaken van de sociale zekerheid.

Onze gang naar de dokter.

Onze omgang in de kerk.

Doe het in de Naam van Christus: biddend, zijn zegen vragend, en Hem dankend voor wat Hij geeft. Hem dankend voor zijn vrede, die àlles anders maakt.

Anders

Om ons heen hoor je inderdaad veel gemopper en geklaag. Veel kritiek ook en geroep om een andere politiek. Mensen nemen geen genoegen met achteruitgang. Ze willen zelfs geen stilstand. Maar meer. Altijd meer. Niet alleen materieel. Maar ook waar het gaat om gezondheid. En om welbevinden. Alles wat kan, wat de mens technisch voor elkaar kan krijgen, dat moet ook. En anders gaan we eisen stellen. En actievoeren. We richten een nieuwe politieke partij op. We hoppen van de ene verzekeraar naar de andere. Van de ene energieleverancier naar de andere. We rekenen er vast op dat er donororganen beschikbaar zijn, als in ons eigen lichaam een orgaan het begeeft. We streven naar goed voelen, hier en nu. Direct.

Ja, dat is ten diepste steeds meer de sfeer van onze maatschappij. Veel ontevredenheid en veel eisen.

De mensen kijken naar beneden.

Naar zichzelf.

Naar de wereld.

Naar deze bedeling.

Maar als het daarom gaat, dan kom je altijd verkeerd uit.

Als gelovigen mogen we beter weten.

Door ons zien op Christus mogen we, nee, móeten we anders zijn.

Anders: we laten ons leven niet beheersen door de omstandigheden maar door de vrede van Christus.

Te veel gevraagd?

Is dat niet een beetje te veel gevraagd? Is dat wel realistisch? Moeten we niet wat nuchterder zijn? Als je echt in de problemen en de zorgen zit, dan kùn je toch gewoon niet blij en dankbaar zijn? Dan kàn toch die vrede van Christus niet meer van je afstralen?

Vraagt de HERE niet het onmogelijke van ons?

Paulus kon het wel. Niemand van de apostelen heeft zoveel moeten doorstaan als hij. Een gezin had hij niet. De doorn in zijn vlees werd niet weggenomen. Maar hij was toch dankbaar en vervuld met vreugde. Ondanks al dat harde lijden. Tot bijna de dood toe. Vreugde en dankbaarheid beheersten toch zijn leven. Want hij kende de vrede van Christus!

Het is dezelfde vrede die Job al kende en die hij beleed toen hem alles werd afgenomen: De HERE heeft gegeven, de HERE heeft genomen, de naam des HEREN zij geloofd. (Job 1:21b)

Voor wie de vrede van Christus kent, is dankbaar en blij leven mogelijk. Dat is geloven.

Altijd danken

Ja, dat kan wel moeilijk zijn. Dat kan veel strijd vragen. We zijn mensen. Zondige mensen. Vaak moeten we ons ertoe zetten om niet te blijven vastzitten in onze negatieve ervaringen en vooruitzichten. Dat geeft niet. De Here weet het. De Here Jezus weet wat wij doormaken. Hij kent ons leed. Hij zal daarin voorzien.

Maar voor ons is de roeping dat ons leed ons niet mag beheersen.

Ja, je kunt heel veel zorgen hebben. En heel veel verdriet. Of heel veel angst. En je hoeft echt niet altijd lachend en vrolijk door het leven te gaan. Dat is ook maar de oppervlakte. Maar met zorg en verdriet in je hart kun je toch dankbaar zijn. En vol vreugde. Want de dankbaarheid en de vreugde in Christus gaat dieper.

Als je de vrede van Christus kent, als je gelovig op Hem ziet, ja, dan kùn je, dan wìl je, dan móet je ook danken.

Altijd.

Ook in 2013.

In Nederland.

In je zorgelijke omstandigheden.

En als het je goed gaat.

Dankdag 2013: En de vrede van Christus, tot welke gij immers in één lichaam geroepen zijt, regere in uw harten; en weest dankbaar.